Aktualności
XXI OFPH ŚPIEWOGRANIEC
 
2014-01-13 22:39:22
Relacja LIVE z XX OFPH ŚPIEWOGRANIEC
 
2013-02-22 22:54:13
Cytaty wędrownicze
autor: Marta Ciechanowicz
dodany: 3 kwietnia 2008


Jeśli harcerstwo jest Wielką Grą, to prawdziwy wędrownik musi znać cel tej Gry! Jest metoda harcerska. Wędrownictwo jest rozwinięciem tej metody i sposobem jej urzeczywistniania wśród młodzieży starszej w ZHP.

Sztuka przekazywania umiejętności przeżywania harcerstwa stanowi o jego ciągłości. Ta zasada ma szczególnie swoje zakotwiczenie w ruchu młodzieży starszej w ZHP - wędrownictwie.

Uczestnictwo w ruchu wędrowniczym nie polega tylko na byciu, lecz na czynnym stosowaniu w praktyce życia idei, celów, programu, metod oraz form i zasad pracy wędrowniczej. Wskazidrogą jest Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie oraz Kodeks Wędrowników.

Wędrownictwo to stan dyspozycji psychicznej, fizycznej, intelektualnej i społecznej do ciągłej pracy nad sobą, szukania miejsca wśród ludzi i służby innym.

Wędrownictwo to standyspozycja, w którym harcerka, harcerz osiąga świadomie określony sposób przeżywania harcerstwa.

Wędrownictwo to sztuka rozumienia harcerstwa, jego idei, celów, programu, metod i form oraz ich urzeczywistnianiu przy zastosowaniu zasad pracy nad sobą, szukania miejsca w społeczeństwie i służby innym.

Jeżeli chcesz cokolwiek dobrego zrobić dla ruchu wędrowniczego, nie rób nic poza tym, że będziesz właśnie wędrowniczką, wędrownikiem.

Aby urzeczywistniać idee, trzeba je znać, rozumieć i głosić propagować. Tak samo i z wędrownictwem. Trzeba je znać, rozumieć, przeżyć, mieć w sercu i dzielić się nim z następnymi. Taką dyspozycję gotowość osiągają tylko wędrownicy.

Nie wystarczy znać ideę wędrownicze, trzeba ją urzeczywistniać w praktyce dnia codziennego. Prawdziwi wędrownicy tak czynią właśnie.

"...Mowa jest srebrem, milczenie złotem..." Dla wędrownictwa srebrem jest głoszenie idei wędrowniczej, a złotem świadectwo jej rozumienia przez aktywne uczestnictwo w ruchu wędrowniczym.

Idee żyją tak długo, jak długo dają o nich świadectwo ludzie. Ważną zasadą jest ta, by ci, którzy sieją idee, trafiali na właściwy grunt. I to nie wszystko. Żniwo poprzedza okres wzrastania i pielęgnacji żmudnej pracy. Wędrownictwo jest takim procesem właśnie.

Śnieg cieszy swą bielą do chwili, gdy nie stopnieje lub nie zostanie zabrudzony. Tak również jest z ideami. Rzecz w tym, by idee zawsze były czyste i białe. Wędrownicy tej zasady przestrzegają i strzegą.

Jeżeli życie jest jedną wielką wędrówką człowieka, to prawdziwy wędrownik musi znać cel tej wędrówki.

Wędrowanie bez celu jest zaprzeczeniem wędrownictwa. Wędrownik zawsze zna azymut obranej przez siebie drogi.

Wędrownik jest świadomy celu swej wędrówki. Wie, że osiągnięcie celu możliwe jest dzięki ciągłemu czerpaniu z korzeni źródła. Wie także, iż cel nigdy nie może przysłonić źródeł, w których woda zawsze jest czysta. Bez tej wody życie jest niemożliwe. O tej zasadzie wędrownik zawsze pamięta.

Wędrownika nigdy nie przeraża bezkres przestrzeni i dal horyzontu. Właśnie to mobilizuje wędrownika do szukania właściwych celów i dróg.

Nawet w bezgwiezdną, pochmurna noc wędrownik zna położenie Gwiazdy Północnej i nigdy nie traci jej z pola widzenia w czasie wędrówki po szerokim świecie.

Nie jest sztuką wędrować po wydeptanych ścieżkach. Sztuką jest znaleźć ścieżkę w bezdrożach. Prawdziwy wędrownik to potrafi.

Prawdziwy wędrownik wie, że nawet najdłuższą, najtrudniejszą wędrówkę zaczyna się od postawienia pierwszego kroku.

Życie jest ciągłym stawaniem na rozstaju szlaków i wyborem drogi do następnego rozstaju. Rzecz w tym, by droga od rozstaju do rozstaju była właściwa, dobra, prosta i jak najdłuższa. Wędrownicy wskazania tego przestrzegają.

Tak jak najdłuższa droga, tak i ta krótka, musi być rozpoczęta musi mieć swój początek oraz kres. O tym wędrownicy pamiętają.

źródło: http://skauting.pl/

"...Nigdy nie wejdziesz dwa razy do tej samej wody..." Możesz wejść na tę samą ścieżkę, na ten sam szlak, ale nigdy nie odbędziesz takiej samej wędrówki. Wędrownicy zawsze mają to na względzie.

Stać na rozstaju dróg i mieć wybór to wielki przywilej. Prawdziwy wędrownik potrafi wybrać tylko tę jedną - tę właściwą.

Otaczająca rzeczywistość może być bezkresną pustynią. Wędrownik nawet na tej pustyni znajdzie drogę do zbawiennej oazy.

Horyzont dla wędrownika nigdy nie jest końcem wędrówki, może być tylko jednym z etapów.

Do wędrownictwa nie ma drogi, gdyż to właśnie wędrownictwo jest drogą.

Życie jest pasmem ciągłych wyborów, zostając wędrownikiem podjąłeś mądrą decyzję!

Nie jest sztuką podejmować proste i łatwe decyzje, sztuka tkwi w podejmowaniu mądrych decyzji. To tajemnica wędrowniczego stanu!

To co nas otacza to świątynia tego co sacrum i profanum. Trzeba umieć dostrzegać jedno i drugie. Wędrownicy tak czynią właśnie.

Dzieło natury i dzieło człowieka mogą stanowić symbiozę lub być w sprzeczności względem siebie. Wędrownik dba o harmonię w otaczającym go świecie.

Wiedzieć to ważna sprawa. Rozumieć to tak jakby mieć skrzydła. Działać to wiedzieć i rozumieć: dlaczego, co i jak robić. Tak pracują wędrownicy!

Wędrownicy pamiętają o tym, że gorycz porażki mobilizuje, a słodycz zwycięstwa uskrzydla do ciągłego szukania nowych i nie zdobytych jeszcze szczytów.

Trud wędrówki wyzwala radość myślenia. Wędrownicy o tej zasadzie pamiętają.

Powtarzają się wiosna, lato jesień i zima. To normalny porządek pór roku w naszej szerokości geograficznej. Pomimo tych oczywistych powtórzeń, z jakąż radością co roku witamy zieleń i kwiaty wiosny, ciepło i falujące łany zbóż i dary lata, jesienne bogactwo kolorów, liści, traw i wrzosów oraz plony jesieni, biel zimowego puchu przed Wigilią Bożego Narodzenia. O tym wszystkim wędrownicy pamiętają, by z tych skarbów czerpać siłę do dalszego wędrowania.

Są dni, tygodnie, miesiące. Te w cykliczny sposób, w określonym porządku tworzą lata. Jakże fascynującym jest fakt, że mimo, iż w ciągu roku jest... poniedziałków, wtorków... niedziel, styczniów, lutych... grudniów żaden z nich nigdy nie jest taki sam. Wędrownik planuje świadomie każdy dzień, tydzień, miesiąc, rok, by mieć szansę ciągłej pracy nad sobą, szukania swojego miejsca w społeczeństwie i wypełniania służby wobec Polski, Boga i bliźnich!

Ogień może być tragiczny w skutkach jako żywioł i może być zbawienny, właściwie wykorzystany. Tak również może być ze sposobem pracy z młodzieżą starszą w ZHP. Wędrownictwo jest ogniem zbawiennym.
 
0.021782875061035