Aktualności
XXI OFPH ŚPIEWOGRANIEC
 
2014-01-13 22:39:22
Relacja LIVE z XX OFPH ŚPIEWOGRANIEC
 
2013-02-22 22:54:13
Kominek: ,,Kim tak naprawdę jest wędrownik? Czym tak naprawdę jest wędrownictwo?"
autor: Gośka Rapacz
dodany: 29 września 2012


Kim tak naprawdę jest wędrownik?
Wędrownik (forma żeńska: wędrowniczka) - członek grupy metodycznej ZHP w wieku 16-25 lat. Wędrownikiem może zostać harcerz starszy, który ukończył 16 rok życia.

Podstawową jednostką organizacyjną dla wędrowników jest drużyna wędrownicza.

Dewiza Wędrownicza brzmi: Wyjdź w Świat, zobacz, pomyśl, pomóż - czyli Działaj !

Wędrownicy zdobywają następujące stopnie harcerskie:

* Harcerz Orli - Harcerka Orla
* Harcerz Rzeczypospolitej - Harcerka Rzeczypospolitej.

Dodatkowo, każdy wędrownik powinien zdobyć naramiennik wędrowniczy, jako oznakę przynależności do pionu wędrowniczego.

Naramiennik jest koloru zielonego i przedstawia watrę wędrowniczą. Płomienie watry symbolizują (kolejno od najmniejszego): siłę ciała, rozumu i ducha, natomiast polana pracę nad sobą, służbę i szukanie swojego miejsca w społeczeństwie. Kolor zielony symbolizuje powiązanie ze światem harcerskim i przyrodą. Sposób ułożenia polan to gwiazda - oznacza długie palenie, szczerą wolę postępowania po harcersku przez całe życie. Ogień natomiast to symbol ciepła, bliskości, wiedzy i energii, tak ważnych wartości dla każdego harcerza, nie tylko wędrownika.

Watra jest zatem symbolem ciągłej wędrówki ku wartościom Prawa i Przyrzeczenia Harcerskiego.

Ponadto wędrowników obowiązuje Kodeks Wędrowniczy
piosenka
Ale czy wędrownik to tylko członek ZHP?
Wędrownik musi być człowiekiem celu. (Maciej Wielobób)

Wędrownik - to osoba, która nie tylko wędruje po nie przetartych szlakach, zdobywa nowe szczyty, horyzonty. Wędrownik to nie ten, który tylko rozwija swoje zdolności orientacyjno-terenowe, to nie ten, który nie wyciąga wniosków z każdej swej wędrówki, to nie jest osoba, która widzi tylko wędrówkę fizyczną, z mapą i kompasem w ręce.
Wędrownikiem jest ten, kto potrafi wyciągnąć wnioski i odczuć satysfakcję z przebytej drogi, to osoba, która wędruje nie tylko po szlakach wyznaczonych w terenie i na mapie, ale też ten, który potrafi przejść z dumą przez drogę na szczyt ideałów, drogę wyznaczoną przez życie. Wędrownik to ktoś taki, kto nie będzie bał się prosić o pomoc innego wędrownika, to ktoś kto będzie gotów pomóc, gdy o to zostanie poproszony. Wędrownikiem jest ten, kto rozwija nie tylko swe ciało, ale też ducha i umysł, to ten, który rozwija również swe serce. (Monika Sieliwonik)
piosenka
Tak więc wędrownik to osoba, która nie potrafi usiedzieć w miejscu.
Wędrownik ciągle chce dowiadywać się nowych rzeczy, poznawać nowe miejsca, spotykać nowych ludzi. Jednak przy tym wszystkim musi pozostać wierny temu co „stare”, tradycyjne, obrzędowe. Dlaczego? Bo kształtują nas nie tylko nowe doznania, ale i to, co jest nam wpajane od dziecka.
Co prawda Jesteśmy w wieku, kiedy odrzucamy wartości pokazane nam przez rodziców, sami chcemy dojść do tego, co dla nas jest ważne. I może właśnie to, że jesteśmy wędrownikami nam pomoże? Dzięki temu, że otaczają nas ludzie, którzy tak samo chcą osiągnąć w swoim życiu jakiś cel. Ale pamiętajmy, że: Nie chodzi o to, byśmy osiągnęli nasze najwyższe ideały, lecz o to, aby były one naprawdę wysokie. (BP)
piosenka
Dla wędrownika ważna jest służba, więc podejmuje ją między innymi w harcerstwie. Jest wśród nas kilka takich osób, które od dawna służą innym harcerzom, służą im jako ich drużynowi bądź przyboczni. Przytoczę tu wiersz, który pewnie większość z funkcyjnych już zna:
Mały człowieczek idzie w me ślady,
pyta o drogę, prosi o rady.
Zbłądzić nie mogę, choćby się chciało,
bo pójdzie za mną pewnie i śmiało.
Oczka swe ciągle na mnie obraca
i naśladuje, to jego praca.
Jestem wyrocznią i nie dam rady,
mały człowieczek, idzie w me ślady.
W wiosennym słońcu, w zimowym śniegu,
rzeźbi i tworzy w marszu i biegu.
Na długie lata przyszłej dekady,
człowieczek, który idzie w me ślady.
piosenka
Inne skojarzenie z wędrownikiem to ,,wyczyn”. Jest to ambitne działanie, które wymaga od nas balansowania na granicy możliwości. Oczywiście, dla każdego wyczynem będzie co innego, bo już zdążyłam zauważyć, że dla kilku członków naszego zastępu największym wyczynem fizycznym jest po prostu to, że będą ćwiczyć na wuefie, dla innych to prawdziwa wędrówka-po górskich szczytach: większych bądź mniejszych, samotnie bądź z kimś. To wszystko nie ma znaczenia, bo nie jesteśmy tu po to, żeby się oceniać, ale po to, żeby się rozwijać.
Pamiętajmy, że wyczyn nie musi nam się kojarzyć tylko ze sprawnością, chodzi również o rozwój intelektu, siły woli, czy też charakteru. Dla kogoś z nas wyczynem może być przeczytanie jakiejś lektury, czy też ograniczenie niezdrowego jedzenia. Wyczyn jest krokiem naprzód, bo nie wolno nam stać w miejscu!

Czym tak naprawdę jest wędrownictwo?
Wędrownictwo - jest to ruch programowo- metodyczny zrzeszający młodzież między 16 a 25 rokiem życia. Jego celem jest pomoc młodemu człowiekowi we wszechstronnym rozwoju. Jego korzeni możemy doszukiwać już u początków harcerstwa.
Wędrowanie - jak mówi kodeks wędrowniczy jest to droga pełna namysłu, rozwagi, a nie tylko tupot nóg na bruku czy bitumicznej ścieżce. Prawdziwe wędrowanie to poszukiwanie tego, co w ludziach jest najlepsze i tego jak pomóc im być dobrymi. Przez to my sami stajemy się lepsi.
piosenka
Ale czy wędrownictwo to tylko ruch metodyczny ZHP?
Ale to Wy nadacie tym słowom życie! To właśnie Wy sprawicie, że inni będą wiedzieć, że wędrownictwo to nie jakiś-tam abstrakcyjny konstrukt, tylko IDEA, ZA KTÓRĄ IDĄ KONKRETY. (Agnieszka Pena)
Wielu z nas zastanawiając się nad swoim życiem wyobraża je sobie w formie drogi. Dobra to forma, ponieważ nie utrudnia wyobrażenia sobie własnego rozwoju, a to bardzo ważne. Umożliwia też umieszczenie na naszej metaforycznej drodze- życiu ludzi idących obok nas, naprzeciw nas, prowadzących nas, wreszcie wydarzeń, które tę naszą swoistą wędrówkę utrudniają bądź ułatwiają. Każdy ma inne doświadczenia, jego droga prowadzi też w inne miejsca, stąd też wędrownictwo każdego będzie czymś indywidualnym, intymnym, wypływającym z głębokich przeżyć i przemyśleń. (Maciej Wielobób)
piosenka
Wędrówka. Zarówno fizyczna, jak i intelektualna. Wędrujemy po świecie, bo jesteśmy ciekawi nowych miejsc, bo szukamy swojego miejsca. Chcemy się rozwijać, dlatego opuszczamy dom, ciągle się przemieszczamy w poszukiwaniu tego, co nieznane, i tego dzięki czemu możemy się uczyć. Dlatego też wędrówka fizyczna łączy się z wędrówką intelektualną. Bo nawet w czasie zwykłego samotnego spaceru mogą najść nas jakieś refleksje. Refleksje dotyczące zarówno naszej harcerskiej wędrówki, jak i tej życiowej. To wszystko sprawia, że wędrownik ciągle się rozwija. Jesteśmy w takim wieku, kiedy zaczynamy coraz więcej rozumieć, poszerzać swoje horyzonty, nasze marzenia są coraz bardziej ambitne, dlatego też chcemy zmienić świat na lepsze. Wszystkie zdobyte, w czasie wędrówki fizycznej bądź intelektualnej, umiejętności staramy się wykorzystywać w działaniu. Nie interesuje nas teoria, gdyż wiemy, że nie na niej opiera się świat. Nasze cele osiągniemy tylko konkretnym działaniem. cel jest tak ważny, bo: Świat ustępuje z drogi temu, który wie, dokąd zmierza. (Bill Newman)

piosenka
Wędrownictwo to nie tylko szansa rozwoju. Wędrownictwo to ludzie. Wędrownictwo to przyjaźnie na całe życie. Wędrownictwo to miliony osób, o podobnym spojrzeniu na świat. Wędrownictwo to zbiór osobliwości. W końcu każdy z nas jest inny, mimo to jesteśmy do siebie podobni. Jesteśmy podobni, bo nikt z nas nie ma po kolei w głowie, jesteśmy kreatywni, otwarci i nie umiemy wysiedzieć w miejscu, wszystkiego jesteśmy ciekawi, nic nas nie zaspakaja, ciągle za czymś gonimy.
Poza tym powoli przestajemy ciągle zmieniać obiekt swoich westchnień, kłócić się z rodzicami o spojrzenie na świat, negować wszystko, co się nam nie podoba. Zaczynamy rozumieć o co chodzi w świecie, wchodzić w poważne związki, dostrzegać znaczenie rodziny i wartości moralnych. Kształtuje się nasz światopogląd. I właśnie to nas wyróżnia.
piosenka
Kim tak naprawdę jest wędrownik? Czym tak naprawdę jest wędrownictwo?
Młodzi kroczący obok siebie ludzie. Dlaczego obok siebie? Bo wszyscy są równi. Nie ma wśród nas lepszych i gorszych, ponieważ wszyscy walczymy ze swoimi słabościami, pokonujemy bariery, które kiedyś były nie do przejścia, nigdy się nie zatrzymujemy, nie musimy odpoczywać, bo obok nas zawsze jest ktoś, kto jeszcze ma siłę i nie zostawi nas samych. I tak ciągle idziemy do przodu, pamiętając o Kodeksie Wędrowniczym i Dewizie Wędrowniczej: wyjdź w świat , pomyśl , pomóż , czyli działaj.
Wyznajemy zasadę: że jeśli piąć się to tylko szczytem. (Tatrzańskie wiersze)
piosenka
Kim tak naprawdę jest wędrownik? Czym tak naprawdę jest wędrownictwo?
Mam nadzieję, że po tym kominku każdy umie sobie odpowiedzieć na to pytanie.
 
0.024919033050537